En dan verder: Pieter Weening Classic

Ja en wat dan he. Het grote doel bereikt. Een driekwart jaar steeds fanatieker trainen, aangepast eten en spullen regelen. Dus nu maar gelijk weer stoppen met fietsen? Of misschien een nieuwe uitdaging zoeken? Daar moet ik wel een tijdje over nadenken.
Het fietsen was erg leuk, conditioneel ook echt verschillen gemerkt. Maar mijn toch wel zeer fanatieke aanpak kan wel zijn tol gaan eisen van de schaarse tijd met het gezin. Na terugkomst uit Frankrijk in juni eerst maar een weekje rust.

En dan toch langzaam weer beginnen. Het weer nodigt ook wel uit: een stralende juni en juli maand zorgden ervoor dat ik 's avonds nog lange tochten kon maken. Nu meer op algemene duurconditie dan op kracht gericht. En van 3 of 4 keer in de week terug naar 1 of 2 keer in de week. Wat wel erg leuk is om te merken zijn de verschillen die je maakt na zo'n periode van opbouw: ik fiets makkelijk langer en sneller dan tijdens de trainingen in het voorjaar. Ben nu meestal ook wat uitgeruster, minder vaak trainen zo slecht nog niet?
Waar ik eerder niet in mijn eentje lange afstanden kon rijden met een gemiddelde boven de 30 kilometer per uur, gaat me dat nu echt redelijk makkelijk af.

Leuk om verschillen in conditie ook meetbaar te kunnen maken. In de winter een rondje Lauwersmeer van 43 kilometer in 2 uur gereden (wel koud en soms sneeuw). Nu op vakantie datzelfde rondje op een zomeravond in 1 uur 22 met vergelijkbare hartslag. Dat is wel progressie...

Een ander mooi hoogtepunt deze vakantie was de deelname aan de Pieter Weening Classic, een toertocht van 100 km vanuit Surhuisterveen. Ik wilde er een mooie lange duurtraining van maken en ging dus de 30 kilometer heen en terug ook op de fiets...
Eenmaal onderweg in de toertocht aansluiting gezocht bij een groepje: die vond ik. Ze waren wel wat sneller dan ik gewend ben. Het waren 3 Hoekie's (snelle jongens waarover Marieke in haar weblog ook wel schrijft). Voor mij een nieuwe ervaring: De eerste 50 kilometer van de toertocht ging met snelheden wind tegen tot 38 kilometer per uur en een echt gemiddelde van 34 km/u! We haalden echt alles en iedereen in. Volgen lukt me goed, maar mee op koprijden: net wat te veel voor mij.
Na een koffie en appelgebak weer volle bak verder. Nu stukken wind mee en snelheden tot wel 48 km/u aan toe... Na zo'n 85km had ik het alleen plotseling erg zwaar, denk toch te weinig gegeten en gedronken. Bij de volgende versnelling waaide ik er zomaar af. Nog tot ziens kunnen roepen, maar ze waren weg. Zelf snel kunnen herstellen en door. Uiteindelijk 102 kilometer in 3 uur en een paar minuten volbracht. voor mij een nieuw record met 33km/u gemiddeld. Was me een dagje hoor die ruim 160 kilometer in zo'n tempo. Volgend jaar deze Pieter Weening Classic maar weer op de agenda!

Nog iets leuks is natuurlijk andere mensen ook enthousiast krijgen voor het fietsen. En dan dichtbij huis beginnen. Dus een tochtje met het hele gezin naar langs de schapen en de dijk naar Paesens-Moddergat. Met Floor en Jens heerlijk rustig tussen de schapen en koeien door, over dijkjes naar de vogeluitkijk. En met Emma en Gerwin (beiden 10 jaar oud) een leuk rondje Lauwersmeer van 45 kilometer gedaan: een prestatie waar ze trots op kunnen zijn. Begrijpen ze mijn enthousiasme voor fietsen nu ook iets beter?

En dan nu de eigenlijke vraag, wat nu? Ik train voorlopig lekker relaxed door en ga een nieuw fietsdoel uitkiezen, misschien toch nog iets met heuvels of bergen?

En nog wat foto's als afsluiting

Ik heb nog wat foto's van Marten zijn camera gedownload, dus zo kan ik dit verslag even afmaken.

Hier sta ik naast Anton na te genieten. Uitzicht op het mooie kale stuk boven op de Mont Ventoux. Je ziet de weg een paar keer kronkelen.


Nog 1 bocht en dan ben ik boven.

Mijn laatste meters naar de top:

Hier genieten we een dag eerder met een deel van de groep van het uitzicht over de Gorge du Nesque:

Een deel van de groep bij de Gorge: Harmen, Marjon, ik en Ellen.

Zo dit was dan het einde van de fietsweek: zo'n 360 kilometer gefietst in 5 dagen, in een kleine 16 uren fietsen en met bijna 8200 hoogtemeters met een gemiddelde helling van 5,9%.

De Mont Ventoux

Gisteren was me een dag zeg. Hij zal me de rest van mijn leven bijblijven. Ik zal de dag uitgebreid beschrijven.

Door Sandra is de groep ditmaal in 2 delen geknipt. De snellen (Marten, Harmen, Cees, Wim en ik) gaan met haar mee fietsen en de rest allemaal met de bus (met fiets erin).

We vertrekken om 9 uur naar Bedoin. Sandra vertelt over de route: via een stukje van zo'n 20 km licht bergop en dan een stukje afdalen. Ik heb het boek 'de kale berg' gelezen, maar de route van Sault naar Bedoin kende ik niet (dacht ik).

We fietsen weg en op het bordje zie ik Mont Ventoux 26 km staan, he maar dan... Ja hoor, ik heb het door. We gaan helemaal niet rechtstreeks, we pakken gewoon de klim vanaf Sault naar Chalet Reinard (al 3/4 richting top) helemaal mee! 20 km gestaag klimmen met 5% gemiddeld. Lekker uitgebreide warming up... Het is wel een prachtig stuk, genieten van het landschap hier. Door de lavendelvelden, die vergeten we nooit weer. Want rond Sault is echt alles met lavendel, tot in het ijs van het toetje gisteravond aan toe. Maar we gaan verder, lekker rustig, ook halen we al wel wat fietsers in (vooral belgen). De benen zijn prima, maar ik maak me wel zorgen over de temperatuur: het loopt al op tot 25 graden en het wordt nog veel warmer.

Bij Chalet Reinard maken we de bocht naar Bedoin en komen midden in de cyclo Beaume de Venise terecht: die gaan nu naar boven vanaf Bedoin. Dus heel voorzichtig naar beneden door het bos: ze verwachten nog geen tegenliggers. Maar goed ook, want rustig rijdend hoor ik opeens mijn voorband sissen: lek! Plekje zoeken in de schaduw, Sandra SMS-en dat ik later kom, nieuwe binnenband erin, hehe.

Dan rustig weer verder naar beneden. Ik kom de rest al tegen op weg naar boven, maar de snelle groep wacht nog op mij. Snel de bandenspanning checken, wat drinken en een gelletje.
In het dorp gaan we van start. Gelijk oppassen dat we niet te hard gaan op het eerste stuk: loopt al wel op, maar met de spanning ga je al gauw te snel. Na 5,5 kilometer en zo'n 18 minuten bij St Esteve begint het lange steile stuk van zo'n 9 kilometer tegen de 10%. Snel een gelletje nu ik nog niet buiten adem ben. Het begint goed in het bos. Windstil en 30 graden, maar ik kan de snelheid en cadans er lekker inhouden. Geeft een heerlijk gevoel om met lichte tred zo steil te kunnen fietsen. Het gaat ook best rap, meestal rond 10 km/h. Ik ben maar 1 keer ingehaald (en door Sandra) op de hele tocht, maar kan de mensen die ik inhaalde niet meer tellen. Ik liet Marten, Cees en Harmen wel gaan want wilde wel mijn eigen tempo rijden.

Prachtige omgeving in het bos en heel erg stil, behalve dan die groep Ferrari's en een Super seven, die kon je al op grote afstand aan horen komen.
Maar zo halverwege het bos overkwam het me toch: het werd warm, wel 34 graden en dat trek ik dus kennelijk niet goed. Ik ging stuk. Gek genoeg ging het tempo nauwelijks omlaag en bleef de hartslag ook onveranderd rond het omslagpunt. Maar in mijn hoofd voelde ik het warm worden. Ik zwalkte soms bewust over de weg of ging staand versnellen tot de volgende schaduwplek in de hoop dat dat zou helpen (is niet zo, maar je gaat dingen verzinnen). Ik kon gelukkig blijven drinken en doorgaan. Ik dacht serieus aan even pauzeren, maar mocht niet van mezelf.
Moet een gek gezicht zijn voor de andere fietsers: iemand die er soms vloekend zegt doorheen te zitten, maar ze wel inhaalt en doorgaat.
Ik fietste echt meter voor meter aftellend naar chalet reinard, hopend op wind en verkoeling. En daar waren de vakantiechalets: en dan ben je daar bijna. Met 1 uur 18 minuten bij Chalet Reinard, het is er druk met auto's en fietsers. Ik heb heel snel mijn bidon gevuld. De bidon heb ik daarna al rijdend even als douche gebruikt: heerlijk. Ik was terug!

De kale vlakte op, nog 'maar' 6 km, achteraf was het hier zelfs 40 graden maar door de wind voelde het heel anders. Tempo net iets erbij en door. Na de Sault klim en afzien in het bos werd het natuurlijk geen echt tempo meer, maar het gaat goed. Het waaide iets, maar zeker geen mistral. Bocht na bocht komt de toren op de top iets dichterbij, vanmorgen nog helder, nu in de mist. Ik moet me een paar keer verbijten om tempo te kunnen houden. Opeens zag ik voor me een heuse bezemwagen (met bezem): de langzaamste deelnemers van de cyclo stonden bijna stil. Ook even lachen voor de fotograven, het gaat lukken. Bij de laatste bocht voor de top word ik warm onthaald, wat een overwinning. In 1 uur en 53 minuten boven. Net als op de Alpe d'Huez na Marten, Harmen en Cees. Ben eigelijk ook wel benieuwd wat voor tijd ik had neer kunnen zetten met een wat kortere 'opwarming' en een eerdere start. Maar daar moeten we dan een andere keer maar eens voor terug komen...

Even terug naar het verslag. Ik ben nog een tijdje van de wereld, maar na een recupereer shake ben ik er weer. Lies had zelfs soep mee.
We wachten samen op de rest en dalen dan af naar het Chalet. Na een cola door naar Sault. In de afdaling kom ik nog heel wat deelnemers van de cyclo tegen, die moeten nog even. Wij gaan douchen en genieten van ijs (vooral Hans), chips, bier en uitzicht op het terras aan de valei.


De gereden route: rechtsonder ligt Sault op 775 meter hoogte, Chalet Reinard in het midden op ongeveer 1450 meter hoogte en Bedoin linksonder op 300 meter hoogte. De top (boven) is 1909 meter hoog.

De grafiek van de hele dag: duidelijk de eerste beklimming vanaf Sault te zien (iets minder steil en vervolgens de echte klim naar de top, met afdaling weer terug naar Sault.
Toch weer 82 kilometer op een dag in bijna 4 uur fietsen, met 2370 hoogtemeters.


En de detailgrafiek van de beklimming vanaf Bedoin. De hartslagzones heb ik er dit keer ook ingezet: mooi lang rond omslagpunt. In het lange middenstuk in het bos kun je de snelheid (groen) op een gegeven moment ook grilliger zien worden: mijn zware stuk.

Inmiddels zitten we sinds 6 uur vanochtend in de bus en rijden we weer in Nederland. Gaande de week werd het in de groep steeds joliger, afgewisseld door zenuwen voor wat komen gaat en vandaag bereikt het al snel een hoog nivo van meligheid. Heerlijk.

Wat een week. Iedereen in de groep bedankt voor het gezelschap, Sandra, Lies, Frouk en Jurjen voor de organisatie en het thuisfront voor de support de afgelopen maanden.

Nu maar eens kijken wat een volgende (fiets)uitdaging kan worden...

Boven!

Zo dat was me wat maar ben boven. We reden eerst vanaf Sault omhoog. Dan afdalen tot Bedoin en weer omhoog. Tijd ongeveer 1.53 dus heel tevreden. Nu bijkomen. Dan vanmiddag terug. Later meer.

En dan een paar foto's

Zo, na de reis even gefiets, ditmaal zo'n 48 kilometer over de Gorge du Nesque: prachtige glooiende route, niet te steil, wel hele mooie uitzichten op de bergen en ravijnen.

Het toestel van Marten even 'geleend' en zo kan ik wat van zijn foto's online zetten. Als eerste toch even zelf natuurlijk. Dit is op de beklimming van La Berarde.

Dan de finish in het plaatsje Alpe d'Huez, ik sta er wel op maar dan zul je moeten zoeken...

Vanaf de richel (eerste dag) kijken we zo naar beneden naar Bourg d'Oisons en de start van de beklimming naar de Alpe d'Huez (links op de foto)

Dit was gisteren bij de beklimming van La Berarde: van links naar rechts Alex, Sandra, Cees, Harmen en ik (Marten neemt de foto).

De fotograaf van de bovenstaande foto's: Marten

Het hotel Au bon Accueill in Venosc (bij Bourg d'Oisans)

En zo hingen we 's avonds de fietsen op (net vleermuizen...)

En nu snel eten.

Zo, was gisteravond even te moe om nog aan de laptop te gaan zitten, maar heb eindelijk een echte nacht geslapen en gelijk voor 4 nachten zitten dromen, was net alsof ik van gekke droom naar andere idiote droom zat te zappen...
Maar voel me nu wel weer prima! Mooie dag voor ons en vanmiddag nog even inrijden in de omgeving van Sault en morgen de beklimming vanaf Bedoin (21 kilometer van 300 naar 1909 meter hoogte). Ben benieuwd hoe de benen zijn. Nu staat de bus buiten en gaan we zo rijden. Het is daar beneden erg warm: 30-35 graden en op de top zo'n 6 graden zeggen ze, dus wordt een hele andere manier van afzien dan hier.

Nog even een stukje over gisteren.
Het begon slecht, bij het eerste stukje afdaling zag Wim een grote steen niet: hij is gevallen en heeft een paar flinke schaafwonden, naar de dokter voor een hechting en een tetanusprik (voor de zekerheid). De verschillende groepen zijn wel gewoon gaan rijden. Wij met de snelle groep eerst richting Les Deux Alpes (eerste helft): een hele mooi beklimming over een smalle weg door het bos. Echt prachtig. Wel een tikje langzamer dan gisteren, want dat voel je wel in de benen hoor.
Na het afdalen door langs het hotel naar de volgende klim: La Berarde, zo'n 25 kilometer. Een gekke 'berg' want er zitten 2 hele steile stukken in (lang 10% tot zelfs 12%) en daartussen 2 stukken redelijk vlak. De steile stukken waren gewoon heftig en heel erg warm. Pfff. Maar mooie uitzichten. De 'top' is geen top maar het einde van de weg: die houd gewoon op en dan sta je op grote hoogte, maar toch tussen nog veel hogere bergtoppen. Heel vreemd gevoel.

Dan even lekker afdalen. In de afdaling oppassen als altijd, maar verrek, wat ligt daar langs de weg: dat lijkt Sandra wel, nee toch... Nee, ze was langs de weg gaan liggen om een paar mooie foto's van ons te maken... Ben heel benieuwd.

Na snel douchen was er zoals altijd hier in dit leuke hotel 's middags een lekker bord pasta en salade. Het is namelijk een echt fietshotel in de zomer en dan heb je heel veel koolhydraten nodig. Daarna zijn we even naar Bourg d'Oisans gegaan, want daar is vandaag de Alpe d'HuZes: de tocht voor het goede doel. We hebben wat mensen aangemoedigd en daarna nog evenin het dorpje rondgelopen en wat gedronken.

We zijn net op tijd voor het avondeten weer terug: een heerlijk driegangendiner.
's Avonds nog een spelletje dobbelen en op tijd naar bed.

En de routekaart: eerst naar boven richting Les Deux Alpes en vervolgens iets andere weg weer langs hotel naar rechtsonder op de kaart.

En de stats: toch weer 81 kilometer en 1767 hoogtemeters geklommen. pfff. Wel wat rustiger dan de eerste 2 dagen, maar goed, de vermoeidheid zit er wel wat in. Leuk gezicht die vorm van de berg in de stats (de platte stukken).