Cyclocrossen?!

Het is zover. Het seizoen racefietsen is wel over. Nu maar even bezinnen op hoe we verder kunnen gaan. Een aantal maanden stoppen met fietsen is natuurlijk niet de bedoeling. Afgelopen jaar heeft in het teken van het klimmen van bergen gestaan: daarvoor voldoende kracht en conditie op doen. Dat is me wel gelukt. Ik heb voor mezelf een paar mooie mijlpalen bereikt: de Alpe d'Huez en Mont Ventoux beklommen en een paar lange zware tochten gereden: de Velomediane en Boogie's Extreme.

Nu wil ik wel eens kijken hoe ver ik kan komen om nog beter en sterker te worden. Maar dat dan wel in een acceptabele trainingstijd, want een balans tussen thuis, werk en sport is belangrijk.

Waar ik aan denk voor het winterseizoen is de combinatie van eens per week Spinning en krachttraining (eventueel middels Body Pump) en afhankelijk van het weer 1 of 2 keer per week binnen op de Tacx of buiten meer veldrijden/mountainbiken, oftewel crossen:

Wat mij wel trekt aan het crossen is de wat kortere fietstijd en grotere afwisseling in het fietsen. Makkelijk zal het niet zijn. Ik zal technisch in bochtenwerk, korte heuvels, obstakels en remmen nog wel veel moeten leren.

Voor veldrijden heb je speciale fietsen: van afstand zijn het net racefietsen, maar dan met speciale banden en remmen. Voor mountainbiken natuurlijk ook de bekende mountainbikes, heel herkenbaar met kleinere frames, verende voorvork (soms achtervork) en extra brede banden.

Maar ik heb voor de winter een tussenvorm tussen die 2: een hybride fiets: een Cube Pure (zie de slechte foto van mijn mobiel). Destijds bewust zo gekozen als meest allround voor de toekomst. Wel de 28 inch smalle banden met noppen van het veldrijden, maar ook een oversized frame met verende voorvork en stevige remmen van het mountainbiken.

'Stuck in the middle' of 'best of both worlds'? Daar moest ik maar eens achter gaan komen. Ik heb het crossen of 'cyclocrossen' zaterdag voor het eerst geprobeerd in het veld. Het werd de Froskepolle in Leeuwarden. Ik ben er nog niet achter of het daar nou officieel mag of niet (geen poortje of verboden voor fietsers, maar wel een voetgangersbord).

Het is een heel mooi klein eilandje met een brug naar het industrieterrein De Hermrik in Leeuwarden. Met een paar paden die rond het hele eiland lopen. Sommige breed, sommige smal tot heel smal. Het had wel veel geregend in de dagen ervoor dus op een aantal plekken behoorlijk drassig. Maar voor de test en de oefening des te beter.

Over modderige paden heb je op deze fiets een behoorlijke grip. Met name dankzij de Schwalbe Racing Ralph banden met de kleine noppen kun je behoorlijk doorrijden. Alleen ik vind het nog eng om op volle vaart de bocht in te gaan: dan merk je dat de fiets af en toe gaat zoeken naar grip en dat is een erg onzeker gevoel. Ook in het zompige gras ging het goed, maar dan merk je wel dat dan bredere banden waarschijnlijk beter zijn, zodat je er minder in weg zakt. Zanderige paadjes zijn dan weer geen enkel probleem. Wat ik niet heb kunnen testen is mul zand: dat zal wel niet zo best gaan met deze banden, maar ja dat is misschien wel het moeilijkste terrein voor een fiets.

Normaal stop ik niet om foto's te maken, maar ik kon het nu echt niet laten: dit was wel heel erg gaaf. Een heel eiland voor mij alleen en dan ook nog zo mooi! De bospaadjes en stukken gras wisselen elkaar snel af en dan nog een mooie strook water ertussendoor om het geheel op te leuken: erg gaaf!

Er zit ook een enkele heuvel op het terrein waarvan er 1 heel steil is (zie de foto, batterij leeg van de Rox, dus geen meting, maar denk wel een procent of 15). Dat is wel even wennen, want je kunt de kracht wel hebben, maar je moet het via de banden ook nog kwijt raken zonder te veel te slippen: lastig! Afdalen zonder weg te glijden is van dit heuveltje daarna ook weer een nieuwe uitdaging.

  

En ook leuk op dit parcours: de diverse bruggetjes in het terrein zijn extra glad, en 1 brug is slechts 1 plank breed (daar is het water maar 10 centimeter diep, maar het voelt toch eng...).

Na een aantal rondjes maar weer op huis aan. Fiets afspuiten met de tuinslang is wel nodig, want die is toch wel erg vies geworden... Om het over mezelf maar niet te hebben (die hele kleine spatbordjes hebben dus niet gek veel zin).

Al met al een mooi avontuur. Wat mij betreft een geslaagde proef. De fiets kan het wel aan, nu ik nog. Nu alleen op zoek naar een wat groter gebied om wat meer afwisseling te hebben. Iemand tips in het Noorden van het land?

Nog even de Trackr kaart. Zoals je ziet is de website vernieuwd en ziet het er allemaal wat gelikter uit. Als je op de link klikt, kun je de kaart selecteren en als je op de kleuren klikt, kleurt hij de route heel mooi in.   Rondje-crossen-in-Froskepolle

Boogie's Extreme

Als laatste grote tocht voor dit seizoen wilde ik nog eens fietsen in ons eigen land en dan meer specifiek in Limburg. En zo vond ik de Boogie's Extreme 2010. Een door Michael Boogerd zelf uitgezette tocht met het mooiste van de Amstel Gold Race en Luik-Bastenaken-Luik. Een mooie uitdaging met een heel rijtje bekende bergen in het programma in Zuid-Limburg en de Belgische Ardennen.

Het leek me leuk om te kijken wie er mee wilde van de Sport met Hart reis. Na wat heen en weer mailen begon zich een echt groepje te vormen: uiteindelijk gingen Harmen, Marten, Wytze en Danielle mee.

Voor de reis en overnachting leek wat gezelschap me ook leuk en mijn schoonvader Henk had er wel zin in. Omdat hij al wat vaker fietst heb ik hem gewoon maar even opgeport om ook zijn fiets mee te nemen: op het programma staat naast een 100, 160 en 230 tocht ook een 60 kilometer tocht. Dat zou toch leuk wezen als hij dat zou kunnen doen!

Zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagavond afgesproken in Valkenburg en daar met het hele gezelschap een flinke pastamaaltijd genuttigd. Met als toetje een Apfelstrudel met ijs en slagroom. Met de koolhydraten opslag zat het wel goed... Een gezellige avond bijkletsen, maar natuurlijk wel op tijd naar bed want morgen een lange dag.

En dan zaterdagochtend toch echt van start. De eerste kilometers met de hele groep, maar de snelheidsverschillen waren natuurlijk groot. Henk moest even lekker op eigen tempo blijven rijden en na een paar kilometer lieten we hem alleen. Danielle ging al vrij snel ook op haar eigen tempo door (voor de 100 km), want je moet je niet op blazen in de eerste kilometers natuurlijk. Toen waren we nog met 4. We reden inmiddels met een aardig tempo. In de Velomediane werd wel harder gereden en dat jut natuurlijk op. Ik had nu wat meer tijd en energie over om van de omgeving te genieten en veel te blijven eten. Maar toch ging het rap, we haalden eigenlijk alleen maar mensen in. Harmen was vooral de aanjager op de rechte stukken en Marten de snelste bergop. Na enige tijd koos ook Wytze voor een eigen tempo. De kilometers gingen rap en we zaten inmiddels een flink eind in Belgie. Bij de 70 kilometer kwam de splitsing voor de 160-230 km. Harmen en Marten gingen heel stoer voor die langste afstand met als hoogtepunt de Redoute. Ik koos bewust voor de 160 omdat de Velomediane me wel zwaar was gevallen en het zwaartepunt in deze tocht aan het eind zit.

Nadeel was wel dat ik mijn maatjes met lekker tempo kwijt was. Verder alleen dus. Aansluiten bij langzamere mensen is niet zo logisch en af en toe kwam er wel eens een sneller groepje langs, maar dat was te lastig aanhaken. Met wat meer inspanning dan het eerste deel lukte het me wel het tempo hoog te houden. In Belgie nog een paar mooie bergjes als de Cote de Foret en daarna een saaier stuk terug naar Nederland.

Wel een verschil in onderhoud hoor: dan zijn gelijk de wegen weer goed onderhouden en zijn er aparte brede fietspaden enzo. Ook lijken de gemiddelde Belgische automobilisten zich toch wel echt te ergeren aan fietsers, zijn we echt zo asociaal bezig?

Maar goed. We gaan door. Bij de tweede verzorgingspost is het op zich goed geregeld, maar erg erg druk: ik heb nog 1 gevulde bidon en besluit om maar door te rijden, ik zie wel waar ik hem aanvul.

Daarna volgen de leuke beklimmingen elkaar in rap tempo op: Loorberg, Gulperberg, Kruisweg, Eyserbosweg en de Fromberg. Hehe, nee het ging eigenlijk heel goed: ik had nog steeds een flink klimtempo en al deze klimmen zijn wel echt erg steil, maar niet zo lang. Dus tussendoor tijd zat om even bij te komen. Heb zelfs mijn bidon nog even laten vullen door aardige mensen die in de tuin bezig waren. En zo ging het ongemerkt snel richting finish. Met een vaartje richting Valkenburg en in het centrum linksaf en naar boven. Nog 1 keer even flink aanzetten (hartslag met hoogste piek van de dag) en het laatste steile stukje meepakken. Hehe, binnen in 6 uur 19. Met daarbij de Cauberg in 3 minuut 17. Best aardig toch na zo'n tocht?

Na afloop krijg je een mooie video met al je presaties in beeld: alsof je de hele dag met de camera bent gevolgd! My sports persoonlijke video

En de rest van het gezelschap? Iedereen heeft zijn eigen afstand met succes weten te volbrengen, stuk voor stuk top prestaties! Henk kreeg daarbij nog wel wat meer dan gemiddeld bekijks en opmerkingen: op zo'n 'gewone' fiets en kleren en dan toch al die bergen op!

De kaart volgens Trackr (ging dit keer weer goed, zelfs in Belgie). De route was overigens een acht: linksboven starten, naar rechtsonder, naar boven en afsluiten met de lus rechtsbovenin.

En natuurlijk de statistieken van de Sigma Rox: volgens mijn info 159 kilometer (volgens de organisatie 166 km), in in 6 uur en 3 minuten (tijd van de organisatie incl pauze 6 uur 19), dus 26 km/h gemiddeld. Daarbij is de gemiddelde snelheid redelijk constant gebleven in verhouding tot de Velomediane, daar had ik wat meer verval. In totaal 2400 hoogtemeters en maximale helling 19%. Hoogste snelheid (slechts) 61 km/h. Gemiddelde hartslag 164 (D2) en in totaal 4400 calorien.

Zo, al met al weer een mooi weekend, wat rustiger gereden, maar daardoor ook de volgende dag niet eens erg moe (wel zo gezellig voor het gezin).

En het gezelschap: allemaal bedankt!

Velomediane Claudy Criquielion

Het was me een heel avontuur. Een paar weken geleden in overleg met thuis mijn doelen voor dit jaar (op fietsgebied natuurlijk) gezet. Dat hield in dat ik weer een concreet trainingsdoel had: langere afstanden fietsen in heuvel en bergen. Na de twitterrit nu het echte werk: de Velomediane Claudy Criquielion (http://www.velomediane.be/) in de Ardennen is een cyclo van 170 kilometer, met daarin wel 3300 echte hoogtemeters. Een cyclo is niet zomaar een toertocht, nee met een echte gezamenlijke start, ravitaillering onderweg, motorbegeleiding en met tijdwaarneming, kopgroepjes en alles erop en eraan. Net echt. De strijd vooraan gaat ook echt om prijzen, maar voor de gewonere fietser gaat het om het volbrengen binnen een bepaalde tijd: dat levert dan namelijk een gouden, zilveren of bronzen diploma op.

Voor mij allemaal voor het eerst natuurlijk. Maar eens kijken hoe het allemaal werkt.

Maar eerst nog even wat langere trainingen afwerken en andere voorbereidingen treffen: die voorbereiding bestond in dit geval uit het zoeken van reisgenoten. Die heb ik op het fietsforum (http://forum.fiets.nl/) gevonden: Heel leuk, na mijn oproep kreeg ik al snel contact met Rob en Norbert. Beiden ervaren cyclo fietsers met jaren fietservaring. Tja, en dan wil zo'n fietsbroekie als ik ook even zilver halen... Rob gaat overigens voor goud.

Na wat heen en weer mailen en twitteren was alles rond en zo reden we vrijdag samen naar La Roche-en-Ardenne, een mooi tochtje. Het is zo leuk dat je mensen die je eigenlijk niet kent, door zo'n gemeenschappelijke passie na een paar uur al jaren lijkt te kennen!

La Roche-en-Ardenne is een heerlijk pitoresque plaatsje aan zo'n stromende rivier, tussen rotswanden, met een grote kerk in het midden, veel terrasjes en een kasteelruine op een heuvel. Maar goed, daar komen we niet voor. We zijn hier om te fietsen. Eerst even slapen in een jeugherberg (jaja). Na een rusteloze nacht zaterdag op tijd naar de start in La Roche. Het is nog frisjes, dus de arm en beenstukken gaan aan (regenjasje mee). We zijn niet echt de enigen hier: er staan inderdaad duizenden fietsers, ook niet de eerste de besten hoor: veel herkenbaar dure fietsjes en afgetrainde lijven. Dit is geen doorsnee volk van een toertochtje in Friesland of zelf het gemiddelde wat een Alpe d'Huez eens opkrabbelt.

Iedereen lijkt een tikkie zenuwachtig wachtend op het startschot. En dan is het zover, iedereen dringen naar voren, om maar zo snel mogelijk aansluiting te vinden bij leuke/snelle groepjes. Ik doe ook lekker mee. Gelijk uit het plaatsje begint de eerst klim al, gelijk maar even licht schakelen, want de benen zijn nog koud. Maar ik kan kennelijk lekker meekomen, want ik haal toch heel wat meer fietsers in dan omgekeerd. Maar dit zijn de tophellingen in de regio nog niet en die zijn van een ander kaliber. De Ardennen liggen me op zich wel: de hellingen zijn niet te kort zodat je niet in een ritme kan komen en ook niet zo lang als in Frankrijk, waar je er dan maar een paar per dag doet. Dit is lekker afwisselend fietsen. Van de 170 kilometer zijn er maar een paar vlak, verder ben je dus altijd aan het klimmen of dalen. Met onze route is dat overigens niet gelijkmatig verdeeld: we pakken van alle hellingen natuurlijk de steilste kant om te klimmen wat de leuke statistiek oplevert dat we vandaag wel 63 kilometer klimmen en 86 dalen!

Maar goed onderweg dus. Ik blijf de eerste paar uur veel mensen inhalen, ik vraag me daarbij natuurlijk wel af of ik het tempo wat ik gekozen heb wel zo lang kan volhouden, tja. Dat is natuurlijk lastig inschatten, maar de benen zijn goed en ik probeer elke drie kwartier tot een uur een gelletje of een reepje te nemen: want dat heb ik wel geleerd: te weinig eten is na een paar uur inklappen. De eerste echte beproeving is de Mur de la Velomediane: niet de hoogste van de dag, maar wel zeker de steilste: hij begint na een scherpe bocht gelijk met 18% en dat dan honderden meters lang! Het verhaal gaat dat dit een trap was, maar dat ze geen geld hadden voor onderhoud en er toen maar betonplaten overheen hebben gelegd... Zo voelt het dus ook: ik klim eigenlijk altijd zittend, maar met 18% had ik bij de eerste stevige trappen het gevoel mijn voorwiel niet op de grond te kunnen houden! Zowaar echt een aardig aantal lopers nu en de meesten stapvoets staand fietsend. Met mijn vedergewicht heb ik merkbaar een groot voordeel: het ging eigenlijk wel goed, kan een snelheid van zo'n 9 kilometer per uur vasthouden (sneller dan de meesten), maar denk wel dat dit de grootste krachtinspanning is geweest voor mij ooit op de fiets. Daarna natuurlijk even iets rustiger tempo en op naar de volgende heuvel...

De eerste revitaillering bij 60 kilometer kwam voor mij eigenlijk wat vroeg: er lag allemaal eten en fruit zoveel als je wilde en er was water en sportdrank. Ik heb snel wat achterover geslagen en een van de vele vrijwilligers vulde ondertussen mijn bidon: dat is pas service. Hier zag ik ook Norbert weer: we blijken vergelijkbaar te fietsen en hebben een heel stuk samen op gereden.

De route maakt een paar lussen en zo komen we weer in La Roche terug, waar de weg wederom voor ons keurig wordt vrij gehouden. We slaan het kleine steile weggetje naast de kerk in: de Col d'Haussire wederom een pittige klim met stukken erin van wel 15%. Ik merk hier wel dat ik niet meer de kracht heb die ik eerder had. Wil ik de dag goed doorkomen zal ik ietsje terug in tempo moeten gaan. En dat doe ik dan maar. Duidelijk is dat nu halverwege de groepen elkaar wel een beetje hebben gevonden: iedereen om je heen kan nu ongeveer wel even hard. Ik merk wel aan mezelf dat ik op steile hellingen en in afdalingen op mijn best ben: dan ben ik altijd bij de snelsten. Maar als het vlakker wordt: dan heeft mijn gewicht geen voordeel meer en mis ik de echte kracht in de benen van jarenlang fietsen. En juist in de tweede helft zitten de wat vlakkere stukken dus ik moet af en toe wat groepjes laten gaan. Een mooie helling is ook de Col du Rideux, al kan dat ook te maken hebben met het Belgische gezelschap waar ik naast reed. Bij klimmen moet hij kennelijk aan seks denken, ik kreeg hele verhalen en ontboezemingen te horen... Ik kon bijna niet meer fietsen van het lachen... Tja en de Cote de Beffe moest nog komen (echt waar). Maar we fietsen door. Helaas werd het weer ook wat wat wisselvalliger: af en toe behoorlijk stevige regenbuien. Die Cote de Beffe was in werkelijkheid wat saai en lang. En tja het tempo ging er wel wat uit, de hartslag kreeg ik niet meer zo makkelijk omhoog dus die laatste klimkilometers was wel echt een kwestie van doorzetten. De tocht eindigt met een lange afdaling naar La Roche: bij de Finish wel een heerlijk gevoel hoor: dit volbrengen is toch wel een hele prestatie. En ik heb mijn doel ook gehaald: in 6 uur 40 betekent een Zilveren diploma en nog ruim gehaald ook! Wel even relativeren: daarmee ben ik in dit goede gezelschap gewoon een gemiddelde fietser: ik ben als 1006e geeindigd. Overigens was de Col d'Haussire ook getimed: daar was ik nummer 638 (dus toch relatief een stuk betere klimgeit).

De gps track dit keer niet via Trackr (in mijn zenuwen bij de start is er denk ik iets niet goed gegaan, daarom hier een print en de link naar de track van Rob

http://www.gpsies.com/map.do?fileId=gjmhiwazjafproji

Nog wel wat fietsdata natuurlijk van de Sigma Rox:

Afstand: 167km (toch een kleine afwijking?) 3300 hoogtemeters, in 6 uur 40, inclusief 5 minuten pauzeren, gemiddelde snelheid 25,5 km/h (klimmend 15 en dalend 43), maximum snelheid 70 km/h, maximale helling 18%, 4818 calorieen.

En Rob? Lees maar in zijn fiets-weblog hoe het hem verging: http://robgemen.blogspot.com/ met leuke foto's.

Bij deze nog Rob en Norbert bedankt voor de gezelligheid. Al met al een heel geslaagd weekend. Nou ja, de zondag was wel even een minne dag hoor, maag brak van al die gelletjes en reepjes en natuurlijk heel moe. Maar een lange nacht doet wonderen. Nu (dinsdagavond) weer even gefietst: rustig aan natuurlijk, want merk wel dat het lijf een opdonder heeft gehad. Niet zozeer merkbaar in de benen, maar de hartslag is opvallend laag voor mijn doen (D1 en eronder tijdens het fietsen). Dus even geen lange duurtrainingen...

Geslaagde Twitterrit

Het was de tweede twitterrit, maar voor mij de eerste. http://www.detwitterrit.nl/ is een leuk initiatief vanuit een fanatieke twitteraar, blogger en fietster: Rose Mentink. De voorspellingen voor de dag zijn wisselend, maar er gaat regen komen in de loop van de middag. Maar afwachten wat de opkomst zal zijn dus.

Maar de hoge opkomst is voor mij een verrassing: ik telde wel zo'n 37 fietsers. Na uitreiken van shirts van de ‘hoofdsponsor’ Boretti gingen we van start. Het oogde wel heel professioneel: iedereen in dezelfde shirts en een zeer coole Fiat 500 van Boretti als volgwagen met de achterklep open met daarin een fotograaf en iemand met een profi video! Ben erg benieuwd naar de vele plaatjes en filmpjes die er in de loop van de dag zijn gemaakt.

Het was een mooie afwisselende route. Vanuit Rheden, over de Posbank, over de Hoge Veluwe, Beekbergen en weer terug. Afsluitend met een paar leuke rondjes over de Posbank.

In het begin moest de groep duidelijk even wennen: veel verschillende niveaus en aardig wat mensen die nog niet gewend waren aan rijden in een groep met dicht op elkaar rijden en de gebruikelijke schreeuwen en gebaren voor bijzondere situaties. De enige ‘schade’ waren de mensen achteraan die als een jojo hard en zacht moeten fietsen. Met een wat sneller groepje gingen we vervolgens achteraan rijden. En dat ging gelijk mis: iemand van het kleine groepje de ketting eraf en zo een afslag naar een klein bospaadje gemist. Gevolg: paar kilometer de verkeerde kant op en vervolgens 10 kilometer hard rijden om de groep weer in te halen…

Onderweg leuk gekletst met een heel aantal mensen die ik nog niet kende, en toch ook weer wel. Van sommigen had ik namelijk al heel wat gelezen via weblogs, het fietsforum of twitter, maar sprak ze nu eens echt.

Aan het eind van de rit nog een paar keer de Posbank op: ditmaal bergop telkens wel even lekker flink aanzetten. Miste wel de kans om vooraan in de ‘finale’ mee te komen, want een aantal waren net voor de start onderaan de berg al vooruit en voor mij niet meer bij te halen. Na de rit nog even napraten tijdens het eten. Een snelle maar lekker lasagne (bedankt Hermannus voor de extra portie). O ja: de verwachte regen? Die begon pas tijdens het eten!

Even een printje van de mooie route:

En wat statistieken volgens de Rox:

102,5 kilometer, gemiddelde snelheid 26,3, gemiddelde hartslag 147 (D1 voor mij), 898 hoogtemeters, maximale stijging 10%, hoogste snelheid 63, temperatuur 21 graden, 2352 calorieen

Iedereen bedankt voor de gezellige rit! En met name natuurlijk Rose, Rick en Bas voor de organisatie.

En nog de links naar het promomateriaal:

Meer foto's op de site: http://detwitterrit.nl/

En ook een erg leuke video: Twitterrit movie (Ja goed kijken, ik kom er ook een paar keer heel kort op voor)

Mijn nieuwe planning

Besluit genomen. Ik vind het werken naar een doel leuk. Ik ga een paar leuke tochten maken in het najaar.
En ik ga gelijk zondag beginnen: samen met mensen van het fiets forum (die ook twitteren) een twitterrit: http://detwitterrit.nl/. Vanuit Rheden (bij de bekende Posbank) een mooie ronde richting Apeldoorn van zo'n 95 kilometer die ook weer eindigd op de Posbank.

Dan de volgende grote uitdaging (even 2 stappen heftiger)
Zaterdag 28 augustus: Velomediane Claudy Criquielion:
Hele mooie tocht door de Ardennen van 170 km met wel 3300 hoogtemeters, met leuk aantal (steile) heuvels/bergjes.
http://www.velomediane.com/
Voor mij een beetje te vergelijken met de lange rit van 160 kilometer van een paar weken geleden, maar dan met de hoogtemeters van 2 keer een Mont Ventoux. Ahum... Het is ook nog eens een cyclo. Dat betekent een tocht met tijdmeting. Dus als je binnen een bepaalde tijd binnen bent krijg je brons, zilver of goud. Met een echt podium voor de snelsten. Daar ga ik natuurlijk niet meekomen, maar ik stel stiekem wel het niveau zilver als doel.

Zaterdag 11 september: Boogie's Extreme:

Naar de bekende Michael Boogerd. Mooie tocht door Zuid-Limburg en Belgie. Veel bekende heuvels met dito namen, onder andere finish op de Cauberg.

De afstand moet ik nog kiezen: 4 afstanden: 60 km, 100 km (1300 hoogtemeters), 160 km (2100 hm) en 230 km (3400 hm). Denk dat ik voor de 160 kilometer ga (of het moet 28 augustus allemaal meevallen natuurlijk).

http://www.boogiesextreme.nl/

Dergelijke tochten vragen weer grondige voorbereiding. Dus gelijk gisteravond mijn fiets gepakt en even een 60 kilometer weggetrapt en vanaf nu dus weer een strak schema nodig! Nog meer gekken enthousiast? Wil er nog iemand mee?

En dan verder: Pieter Weening Classic

Ja en wat dan he. Het grote doel bereikt. Een driekwart jaar steeds fanatieker trainen, aangepast eten en spullen regelen. Dus nu maar gelijk weer stoppen met fietsen? Of misschien een nieuwe uitdaging zoeken? Daar moet ik wel een tijdje over nadenken.
Het fietsen was erg leuk, conditioneel ook echt verschillen gemerkt. Maar mijn toch wel zeer fanatieke aanpak kan wel zijn tol gaan eisen van de schaarse tijd met het gezin. Na terugkomst uit Frankrijk in juni eerst maar een weekje rust.

En dan toch langzaam weer beginnen. Het weer nodigt ook wel uit: een stralende juni en juli maand zorgden ervoor dat ik 's avonds nog lange tochten kon maken. Nu meer op algemene duurconditie dan op kracht gericht. En van 3 of 4 keer in de week terug naar 1 of 2 keer in de week. Wat wel erg leuk is om te merken zijn de verschillen die je maakt na zo'n periode van opbouw: ik fiets makkelijk langer en sneller dan tijdens de trainingen in het voorjaar. Ben nu meestal ook wat uitgeruster, minder vaak trainen zo slecht nog niet?
Waar ik eerder niet in mijn eentje lange afstanden kon rijden met een gemiddelde boven de 30 kilometer per uur, gaat me dat nu echt redelijk makkelijk af.

Leuk om verschillen in conditie ook meetbaar te kunnen maken. In de winter een rondje Lauwersmeer van 43 kilometer in 2 uur gereden (wel koud en soms sneeuw). Nu op vakantie datzelfde rondje op een zomeravond in 1 uur 22 met vergelijkbare hartslag. Dat is wel progressie...

Een ander mooi hoogtepunt deze vakantie was de deelname aan de Pieter Weening Classic, een toertocht van 100 km vanuit Surhuisterveen. Ik wilde er een mooie lange duurtraining van maken en ging dus de 30 kilometer heen en terug ook op de fiets...
Eenmaal onderweg in de toertocht aansluiting gezocht bij een groepje: die vond ik. Ze waren wel wat sneller dan ik gewend ben. Het waren 3 Hoekie's (snelle jongens waarover Marieke in haar weblog ook wel schrijft). Voor mij een nieuwe ervaring: De eerste 50 kilometer van de toertocht ging met snelheden wind tegen tot 38 kilometer per uur en een echt gemiddelde van 34 km/u! We haalden echt alles en iedereen in. Volgen lukt me goed, maar mee op koprijden: net wat te veel voor mij.
Na een koffie en appelgebak weer volle bak verder. Nu stukken wind mee en snelheden tot wel 48 km/u aan toe... Na zo'n 85km had ik het alleen plotseling erg zwaar, denk toch te weinig gegeten en gedronken. Bij de volgende versnelling waaide ik er zomaar af. Nog tot ziens kunnen roepen, maar ze waren weg. Zelf snel kunnen herstellen en door. Uiteindelijk 102 kilometer in 3 uur en een paar minuten volbracht. voor mij een nieuw record met 33km/u gemiddeld. Was me een dagje hoor die ruim 160 kilometer in zo'n tempo. Volgend jaar deze Pieter Weening Classic maar weer op de agenda!

Nog iets leuks is natuurlijk andere mensen ook enthousiast krijgen voor het fietsen. En dan dichtbij huis beginnen. Dus een tochtje met het hele gezin naar langs de schapen en de dijk naar Paesens-Moddergat. Met Floor en Jens heerlijk rustig tussen de schapen en koeien door, over dijkjes naar de vogeluitkijk. En met Emma en Gerwin (beiden 10 jaar oud) een leuk rondje Lauwersmeer van 45 kilometer gedaan: een prestatie waar ze trots op kunnen zijn. Begrijpen ze mijn enthousiasme voor fietsen nu ook iets beter?

En dan nu de eigenlijke vraag, wat nu? Ik train voorlopig lekker relaxed door en ga een nieuw fietsdoel uitkiezen, misschien toch nog iets met heuvels of bergen?